Girls in The Hague want room to play football, gather, and speak freely, but public space and youth provision still organize themselves around boys because boys make more trouble and take up more space.
De meiden van de meidenclub eten Pringles met chocola want dat is nu een ding. Op hun gezamenlijke playlist staan Inez en Roxy Dekker. Echt meidenliedjes, zeggen ze tevreden: ‘Daar zullen jongens niet snel naar luisteren!’
The girls from the girls’ club are eating Pringles with chocolate, because that is a thing now. On their shared playlist are Inez and Roxy Dekker. Real girls’ songs, they say with satisfaction: “Boys won’t be quick to listen to those!”
De meidenclub van Sahila el Assili kon twee uur ruimte boeken in wijkcentrum Bouwlust in Den Haag. Alleen een ongezellige vergaderzaal: enorme tafel in het midden, computers langs de wanden. Er zitten al jongens. Die maken zich beleefd uit de voeten.
Sahila el Assili’s girls’ club was able to book two hours of space at the Bouwlust community centre in The Hague. Only an uninviting meeting room: a huge table in the middle, computers along the walls. Boys are already sitting there. Politely, they make themselves scarce.
Zo gaat dat nu: je moet reserveren, anders komen de meiden er niet tussen. Voor jongens kan er meer, zegt jeugdwerker Sahila, meiden veroorzaken te weinig overlast.
That is how it works now: you have to reserve, otherwise the girls cannot get a look-in. For boys there is more room, youth worker Sahila says; girls cause too little nuisance.
Sahila komt in meer buurten. ‘In Vrederust is er helemáál niks.’ Daar draait ze een keukenproject voor meiden, zonder keuken. Ze verzinnen recepten. De rest mogen ze erbij bedenken.
Sahila works in several neighbourhoods. “In Vrederust there is nothing at all.” There she runs a cooking project for girls, without a kitchen. They invent recipes. The rest they are allowed to imagine around it.
Allemaal voetballen ze, maar liever niet met jongens. De helft is gekleed in zwarte abaya en hijab; voor de rest van de meiden geldt het net zo goed. Zoals sterspeler Inssaf (15) en resolute Tasneem (12): ‘Samen gaat niet. Dat botst.’
All of them play football, but preferably not with boys. Half are dressed in black abayas and hijabs; for the rest of the girls it holds just as true. Star player Inssaf (15), for instance, and resolute Tasneem (12): “Together doesn’t work. It clashes.”
Jongens en meisjes kwamen elkaar buiten school ook niet zomaar tegen: oude buurthuizen werden gesloopt. De glanzend nieuwe wijkcentra zijn er nu vooral voor hulpverleners en mensen in psychische, fysieke of andere nood, van zorgondersteuning tot digiloket.
Outside school, boys and girls did not simply run into each other either: the old community centres were demolished. The gleaming new neighbourhood centres are now chiefly for aid workers and people in mental, physical, or other forms of distress, from care support to the digital service desk.
Het mooie voetbalveld buiten en de sportzaal binnen zijn dus meestal bezet door jongens. Als ze met een groepje meiden zijn, dan gaan voetballende jongens niet zomaar weg. ‘Je moet met méér zijn.’ In Amsterdam kregen vijf voetbalveldjes daarom al borden met speciale tijden voor de meiden.
So the fine football pitch outside and the sports hall inside are usually occupied by boys. If they are with a small group of girls, footballing boys do not simply leave. “You have to be with more of you.” In Amsterdam, five little football pitches have therefore already been given signs with special times for the girls.
Die noemen hun apartheid aangeleerd. In de islam is het belangrijk dat mannen en vrouwen gescheiden blijven, maar hoe streng een moslim daadwerkelijk is – nou ja dat hangt er ook vanaf of je eerste of vierde generatie bent. En in Bouwlust schamen de jongens zich dan weer veel minder bij meisjes dan in bijvoorbeeld Moerwijk. ‘In de Schilderswijk schamen ze zich helemáál als er meisjes bij zijn.’
They call their apartheid learned. In Islam it is important that men and women remain separate, but how strict a Muslim actually is — well, that also depends on whether you are first or fourth generation. And in Bouwlust the boys are far less embarrassed around girls than, for example, in Moerwijk. “In the Schilderswijk they are completely ashamed when there are girls there.”
Denk even aan Nederlandse mannen die hooguit beleefdheidshalve naar vrouwenvoetbal kijken. Daar hoef je ook geen moslim voor te zijn. Sahila wil graag een aparte meidenclub om ook vrijuit te kunnen praten over zaken als bijvoorbeeld online exposen. ‘Want dat gebeurt nu veel.’
Think for a moment of Dutch men who, at most, watch women’s football out of politeness. You do not have to be Muslim for that either. Sahila would like a separate girls’ club so they can also speak freely about matters such as being exposed online. “Because that happens a lot now.”
Inssaf speelt in het eerste elftal van VCS. Ze droomde van de nationale selectie: Oranje of Marokko, allebei goed. Inssaf trainde twee jaar bij ADO en afgelopen jaar bij Excelsior. Maar ze kreeg net te horen dat ze daar niet door kan: ze komt iets tekort in inhaalsnelheid. Heel erg ja. Omdat ze te weinig oefende? Inssaf denkt van wel.
Inssaf plays in VCS’s first team. She dreamed of the national selection: the Netherlands or Morocco, either would be good. Inssaf trained for two years with ADO and this past year with Excelsior. But she has just been told she cannot continue there: she is a little short on recovery speed. Terrible, yes. Because she did not practise enough? Inssaf thinks so.
Tasneem trekt troostend een zak Dorito’s open. Dan wiegen ze weer kauwend mee met Inez.
Tasneem consolingly tears open a bag of Doritos. Then, chewing, they sway along with Inez again.