The Trump Route and Armenia’s Strategic Choice

The Trump Route project, or TRIPP (Trump Route for International Peace and Stability), became widely discussed in the summer of last year, when Armenian leader Nikol Pashinyan, Azerbaijani leader Ilham Aliyev, and U.S. President Donald Trump signed the Washington Declaration, initialing a peace agreement after two wars over Nagorno-Karabakh and decades of attempts at settlement, which Azerbaijan ultimately resolved in its favor by force.

O projekcie Szlaku Trumpa czyli TRIPP (Trump Route for International Peace and Stability) stało się głośno latem ubiegłego roku, gdy liderzy Armenii Nikol Paszynian i Azerbejdżanu Ilham Alijew oraz prezydent USA Donald Trump podpisali deklarację waszyngtońską, parafując porozumienie pokojowe po dwóch wojnach o Górski Karabach i dekadach prób uregulowania, które ostatecznie Azerbejdżan rozstrzygnął na swoją korzyść siłowo.

The trade-route project, to be carried out under U.S. auspices and even branded with the president’s own name, is seen by some experts as a chance to consolidate the new status quo in the South Caucasus and cement it by binding two traditionally hostile neighbors through economic ties and lifting Armenia’s long-standing economic blockade. Despite Washington’s fairly serious involvement, implementation of the “Trump Route” remains uncertain, owing not only to the complexity of bilateral relations, but also to the regional balance of forces, great-power maneuvering, and the war just begun by America and Israel against Iran.

Projekt szlaku handlowego realizowanego pod auspicjami USA, a nawet firmowanego nazwiskiem samego prezydenta, część ekspertów uważa za szansę na ugruntowanie nowego status quo na Kaukazie Południowym i zacementowania go poprzez powiązanie dwóch tradycyjnie skłóconych sąsiadów przy pomocy węzów gospodarczych i zniesienie wieloletniej blokady gospodarczej Armenii. Pomimo dość poważnego zaangażowania Waszyngtonu realizacja „Szlaku Trumpa” wciąż stoi pod znakiem zapytania, na co wpływają nie tylko złożoność relacji dwustronnych, ale też układ sił i gra mocarstw w regionie oraz rozpoczęta właśnie wojna Ameryki i Izraela przeciwko Iranowi.

Because of the sensitivity of the subject, and the differences in approach not only between the two South Caucasian capitals but also within Armenia’s own debate, we are publishing two pieces devoted to the TRIPP project. Although they do not exhaust all arguments and viewpoints, they allow for a broader look at the situation in the region and the solutions being proposed.

Ze względu na „delikatność” tematu oraz różnice w podejściu nie tylko dwóch południowokaukaskich stolic, ale i debat wewnątrz samej Armenii, publikujemy dwa materiały poświęcone projektowi TRIPP. Chociaż nie wyczerpują one wszystkich argumentów i punktów widzenia, pozwalają na szersze spojrzenie na sytuację w regionie i proponowane rozwiązania.

The author of the Armenian text is Hayk Khanumyan, an analyst at the RCDS center in Yerevan, a former official and minister in the unrecognized Republic of Nagorno-Karabakh. The Azerbaijani perspective is presented by Mahammad Mammadov, an expert at the Baku-based Topchubashov Center. In both cases, the texts express the authors’ views, which need not coincide with those of the editors.

Autorem tekstu armeńskiego jest Ajk Chanumian, analityk ośrodka CRDS w Erywaniu, były urzędnik i minister w nieuznawanej Republice Górskiego Karabachu. Spojrzenie strony azerbejdżańskiej prezentuje ekspert bakijskiego ośrodka Centrum Topczubaszowa Mahammad Mammadow. W obu przypadkach teksty prezentują poglądy autorów, które nie muszą być tożsame z poglądami redakcji.

The Trump Route and Armenia’s Strategic ChoiceSzlak Trumpa a strategiczny wybór Armenii

Author: Hayk Khanumyan, RCDS think tank, YerevanAutor: Ajk Chanumian, think tank RCDS, Erywań

On August 8, 2025, in Washington, U.S. President Donald Trump, Armenian Prime Minister Nikol Pashinyan, and Azerbaijani President Ilham Aliyev signed a joint declaration on the “Trump Route for International Peace and Prosperity (TRIPP)” program on Armenian territory. The declaration also noted that efforts would be made to ensure unimpeded communication between Azerbaijan proper and its exclave, the Nakhchivan Autonomous Republic, through Armenian territory.

8 sierpnia 2025 r. w Waszyngtonie prezydent USA Donald Trump, premier Armenii Nikol Paszynian i prezydent Azerbejdżanu Ilham Alijew podpisali wspólną deklarację o programie „Trump Route for International Peace and Prosperity (TRIPP)” na terytorium Armenii. W deklaracji zaznaczono również, że podejmowane będą wysiłki na rzecz niezakłóconej komunikacji pomiędzy Azerbejdżanem właściwym a jego eksklawą – Nachiczewańską Republiką Autonomiczną – przez terytorium Armenii.

Nakhchivan, which more than 100 years ago, after Armenia and Azerbaijan gained independence in 1918, was the subject of a territorial dispute between the two countries, was incorporated into Soviet Azerbaijan as an autonomous republic in Soviet times. It is an exclave and has no land connection with the main part of Azerbaijan. In the Soviet period, the route to Nakhchivan ran through Armenia; in the late 1980s, when national disputes in the South Caucasus intensified and were followed by the Karabakh war, Azerbaijan maintained contact with the exclave mainly through Iranian territory.

Nachiczewan, który ponad 100 lat temu, po uzyskaniu przez Armenię i Azerbejdżan niepodległości w 1918 r., był przedmiotem sporu terytorialnego pomiędzy tymi krajami, w czasach sowieckich został włączony w skład sowieckiego Azerbejdżanu jako republika autonomiczna. Jest eksklawą i nie posiada lądowego połączenia z główną częścią Azerbejdżanu. W czasach sowieckich trasa do Nachiczewanu prowadziła przez Armenię, a pod koniec lat 80. ub. w., gdy na Kaukazie Południowym doszło do zaostrzenia sporów na tle narodowościowym, a następnie do wojny karabaskiej, Azerbejdżan utrzymywał kontakty z eksklawą głównie przez terytorium Iranu.

After its victory in the second Nagorno-Karabakh war in 2020, Azerbaijan insisted on establishing a route through Armenia. That demand was reflected in the joint statement ending the war, announced by Russian President Vladimir Putin, Azerbaijani President Ilham Aliyev, and Armenian Prime Minister Nikol Pashinyan on November 9, 2020. Azerbaijan’s seizure of the remaining territory of Nagorno-Karabakh in 2023 and the ethnic cleansing* of the Karabakh population, as it is commonly described in Armenia, effectively buried the November 9 statement. Azerbaijan, however, did not abandon its plans to establish a connection with its exclave while bypassing Iran.

Po zwycięstwie w drugiej wojnie o Górski Karabach w 2020 r. Azerbejdżan nalegał na utworzenie trasy przez Armenię. Ten postulat znalazł swoje odzwierciedlenie we wspólnym oświadczeniu o zakończeniu wojny, ogłoszonym przez prezydentów Rosji Władimira Putina i Azerbejdżanu Ilhama Alijewa oraz premiera Armenii Nikola Paszyniana 9 listopada 2020 r. Zajęcie przez Azerbejdżan pozostałego terytorium Górskiego Karabachu w 2023 r. i czystka etniczna* (jak jest powszechnie określane w Armenii – red.) ludności karabaskiej faktycznie pogrzebały oświadczenie z 9 listopada. Azerbejdżan nie odstąpił jednak od planów nawiązania łączności ze swoją eksklawą z pominięciem Iranu.

Azerbaijan’s attack on Armenia on September 13, 2022, and its seizure of strategically important heights, raised fears in Yerevan that Baku might seek access to Nakhchivan through military aggression and the occupation of southern Armenia.

Atak Azerbejdżanu na Armenię 13 września 2022 r. i zajęcie ważnych strategicznie wzgórz wywołały w Erywaniu obawy, że Baku może dążyć do uzyskania dostępu do Nachiczewanu drogą agresji wojskowej i przez okupację południa Armenii.

Armenia’s authorities began promoting the idea of a Crossroads of Peace, an initiative that envisaged opening access, building, and rebuilding all infrastructure if the region were unblocked. It should be noted here that since the early 1990s Azerbaijan and Turkey had maintained a blockade of Armenia, closing all routes from Armenia to those countries and onward to the outside world.

Władze Armenii zaczęły promować ideę Skrzyżowania Pokoju – inicjatywy, która zakładała otwarcie dostępu, budowę i odbudowę całej infrastruktury w przypadku odblokowania regionu. Należy tu odnotować, że od początku lat 90. ubiegłego wieku Azerbejdżan i Turcja utrzymywały blokadę Armenii, zamknąwszy wszystkie trasy z Armenii do tych krajów i dalej – do świata zewnętrznego.

Negotiations between Armenia and Azerbaijan were accompanied by bilateral statements and by new demands constantly advanced by Azerbaijan, including the dissolution of the OSCE Minsk Group, which since 1992 had dealt with settling the Nagorno-Karabakh conflict, the mutual withdrawal of lawsuits from international courts, and amendments to Armenia’s constitution. On August 8, 2025, in Washington, alongside other documents and agreements, Armenia and Azerbaijan signed a joint request to the OSCE to dissolve the Minsk Group.

Negocjacjom pomiędzy Armenią i Azerbejdżanem towarzyszyły dwustronne oświadczenia i stale wysuwane przez Azerbejdżan nowe żądania, dotyczące m.in. likwidacji Grupy Mińskiej OBWE, która od 1992 r. zajmowała się uregulowaniem konfliktu o Górski Karabach, wzajemnego wycofania pozwów z międzynarodowych sądów oraz wprowadzenia zmian do konstytucji Armenii. 8 sierpnia 2025 r. w Waszyngtonie, obok innych dokumentów i porozumień, Armenia i Azerbejdżan podpisały wspólny wniosek do OBWE o likwidację Grupy Mińskiej.

On December 1 of the same year, the Group was dissolved. Armenia’s prime minister also stated the need to adopt a new constitution that would remove references to the Declaration of Independence of the Republic of Armenia, which mentions Nagorno-Karabakh.

1 grudnia tego samego roku Grupa została rozwiązana. Premier Armenii stwierdził również potrzebę przyjęcia nowej konstytucji, która usunie odniesienia do Deklaracji Niepodległości Republiki Armenii, w której wspomniano o Górskim Karabachu.

It can be said that after its victory in the Karabakh war, Azerbaijan managed not only to take control of the entire territory of Nagorno-Karabakh and carry out a complete ethnic cleansing of its population, but also to induce Armenia to provide free passage through its territory to Nakhchivan, as well as to abandon the struggle for the Karabakh cause.

Można powiedzieć, że po zwycięstwie w wojnie karabaskiej Azerbejdżan zdołał nie tylko przejąć kontrolę nad całym terytorium Górskiego Karabachu i dokonać całkowitej czystki etnicznej jego ludności, ale także nakłonić Armenię do zapewnienia swobodnego przejścia przez jej terytorium do Nachiczewanu, jak i do porzucenia walki o sprawę karabaską.

Active U.S. involvement in regulating Armenian-Azerbaijani relations became a lifeline for Armenia’s authorities. After the final loss of Karabakh, there were fears in Armenia that Azerbaijan would try to establish a route to Nakhchivan by military means. In March 2025, U.S. presidential special envoy Steve Witkoff, after talks in Moscow, went to Baku for negotiations with Ilham Aliyev. A month earlier, high-level Armenian-Azerbaijani talks had taken place in Abu Dhabi, during which the content of the documents signed in August in Washington was most likely finally agreed. The Trump administration’s active involvement in settling relations between the two countries led to the signing of the agreement on August 8.

Aktywne zaangażowanie USA w uregulowanie relacji armeńsko-azerbejdżańskich stało się ratunkiem dla władz Armenii. Po ostatecznej utracie Karabachu w Armenii istniały obawy, że Azerbejdżan podejmie próbę ustanowienia szlaku do Nachiczewanu drogą militarną. W marcu 2025 r. specjalny wysłannik prezydenta USA Steve Witkoff po rozmowach w Moskwie udał się do Baku na negocjacje z Ilhamem Alijewem. Miesiąc wcześniej w Abu Dhabi odbyły się rozmowy armeńsko-azerbejdżańskie na wysokim szczeblu, podczas których najprawdopodobniej ostatecznie ustalono treść dokumentów podpisanych w sierpniu w Waszyngtonie. Aktywne zaangażowanie administracji Donalda Trumpa w uregulowanie relacji pomiędzy tymi dwoma krajami doprowadziło do podpisania porozumienia 8 sierpnia.

By giving the United States the opportunity to participate in building and managing the route through Armenian territory, Yerevan sought to secure that piece of its territory against potential future aggression. Although U.S. involvement in these specific infrastructure projects caused some dissatisfaction among Armenia’s key economic partners, Russia and especially Iran, from the point of view of the authorities in Yerevan this was probably the maximum level they could allow themselves. All the more so because parliamentary elections, scheduled for June 2026, are approaching in the country.

Dając USA możliwość udziału w budowie i zarządzaniu szlakiem przechodzącym przez terytorium Armenii, Erywań dążył do zabezpieczenia tego kawałka swojego terytorium przed potencjalną przyszłą agresją. Chociaż zaangażowanie USA w te konkretne projekty infrastrukturalne wywołało pewne niezadowolenie kluczowych partnerów gospodarczych Armenii – Rosji, a zwłaszcza Iranu – z punktu widzenia władz w Erywaniu był to prawdopodobnie maksymalny poziom, na jaki mogły sobie pozwolić. Tym bardziej że w kraju zbliżają się wybory parlamentarne, zaplanowane na czerwiec 2026 r.

At the beginning of 2026, Armenian Foreign Minister Ararat Mirzoyan and U.S. Secretary of State Marco Rubio signed a joint statement on TRIPP, the framework for implementing the agreement, under which Yerevan is to grant a company controlled by the U.S. government long-term exclusive rights to the route running through Armenia and linking Azerbaijan proper with Nakhchivan. An Armenian-American joint venture is to build a railway, a road route, power lines, and other infrastructure along the transit corridor, manage them for no less than 49 years, and derive revenue from their operation. The United States will own 74 percent of the company’s shares, and Armenia 26 percent. The document also states that Armenia will have full “jurisdiction over border control and customs functions in trade and transit carried out under TRIPP.”

Na początku 2026 r. minister spraw zagranicznych Armenii Ararat Mirzojan i sekretarz stanu USA Marco Rubio podpisali wspólne oświadczenie ws. TRIPP (ramy wdrażenia porozumienia), zgodnie z którym Erywań ma przyznać spółce kontrolowanej przez rząd USA długoterminowe wyłączne prawa do trasy przebiegającej przez Armenię i łączącej Azerbejdżan właściwy z Nachiczewanem. Armeńsko-amerykańska firma joint venture ma zbudować linię kolejową, trasę drogową, linie energetyczne i inną infrastrukturę wzdłuż korytarza tranzytowego, a także zarządzać nimi przez nie mniej niż 49 lat oraz czerpać dochody z ich eksploatacji. USA będą właścicielem 74 proc. udziałów tej spółki, a Armenia – 26 proc. W dokumencie stwierdzono również, że Armenia będzie miała pełną „jurysdykcję nad kontrolą graniczną i funkcjami celnymi w handlu i tranzycie realizowanych w ramach TRIPP”.

“Armenia’s sovereignty and jurisdiction in border and customs operations are absolute and indisputable,” the document stated. In this way, Armenia’s authorities sought to neutralize criticism caused by the phrase “unimpeded access” contained in the trilateral document of August 8.

„Suwerenność i jurysdykcja Armenii w działaniach granicznych i celnych są absolutne i niepodważalne” – stwierdzono w dokumencie. W ten sposób władze Armenii usiłowały zneutralizować krytykę wywołaną przez sformułowanie o „niezakłóconym dostępie”, zawarte w trójstronnym dokumencie z 8 sierpnia.

In addition, Armenia also received other “bonuses,” which were finally formalized during U.S. Vice President J.D. Vance’s visit to Yerevan in February 2026.

Oprócz tego Armenia otrzymała także inne „bonusy”, które zostały ostatecznie sformalizowane podczas wizyty wiceprezydenta USA J.D. Vance’a w Erywaniu w lutym 2026 r.

The high point in the development of Armenian-American relations was the strategic partnership agreement concluded at the end of Joe Biden’s presidency and put into practice already by the Trump administration. During Vance’s visit, Armenia and the United States signed a document on cooperation in the sphere of civilian nuclear energy, paving the way for the introduction of American technologies, including small modular reactors, into Armenia.

Szczytowym momentem rozwoju relacji armeńsko-amerykańskich było porozumienie o partnerstwie strategicznym, zawarte pod koniec prezydentury Joe Bidena, a realizowane w praktyce już przez administrację Donalda Trumpa. W czasie wizyty Vance’a Armenia i USA podpisały dokument o współpracy w sferze cywilnej energetyki jądrowej, który utorował drogę do wprowadzenia amerykańskich technologii (w tym małych reaktorów modułowych) do Armenii.

A potential nuclear-energy package worth about $9 billion was announced, of which $5 billion is to be allocated to exports of equipment and technology, and $4 billion to long-term servicing and fuel supplies. The United States expressed readiness to supply Armenia with modern chips, including NVIDIA graphics processors, and to support the development of AI infrastructure; a large data center is planned for construction in the country.

Ogłoszono potencjalny pakiet w dziedzinie energetyki jądrowej wart ok. 9 mld dol., z czego 5 mld ma być przeznaczony na eksport sprzętu i technologii, a 4 mld – na długoterminową obsługę oraz dostawy paliwa. USA wyraziły gotowość dostarczania Armenii nowoczesnych chipów (w tym graficznych procesorów NVIDIA) i wspierania rozwoju infrastruktury AI – na terenie kraju planowana jest budowa dużego centrum danych.

Elements of military cooperation were also present: an agreement was reached on the sale of American V-BAT reconnaissance drones worth $11 million.

Nie zabrakło także elementów współpracy wojskowej – osiągnięto porozumienie dotyczące sprzedaży amerykańskich bezzałogowców zwiadowczych typu V-BAT wartych 11 mln dol.

Vice President Vance stated in this connection: “President Trump understands perfectly that the best way to ensure peace is to possess real instruments of deterrence, and the best way to possess real instruments of deterrence is to use the world’s best military technologies, which the United States has at its disposal. For the first time, we are announcing a major sale of military technologies, reconnaissance and unmanned systems worth $11 million, to the Armenians and to our good friend, Mr. Prime Minister.” Vance also expressed support for Prime Minister Pashinyan in the coming parliamentary elections.

Wiceprezydent Vance oświadczył w związku z tym: „Prezydent Trump doskonale rozumie, że najlepszy sposób na zapewnienie pokoju to posiadanie realnych instrumentów powstrzymywania, a najlepszy sposób na posiadanie realnych instrumentów powstrzymywania to wykorzystywanie najlepszych na świecie technologii wojskowych, którymi dysponują USA. Po raz pierwszy ogłaszamy dużą sprzedaż technologii wojskowych – rozpoznania i systemów bezzałogowych wartych 11 mln dol. Ormianom i naszemu dobremu przyjacielowi, panu premierowi”. Vance udzielił także poparcia premierowi Paszynianowi w nadchodzących wyborach parlamentarnych.

Thus TRIPP will become a branch of the Middle Corridor, running from Central Asia through the Caspian Sea, Azerbaijan, and Turkey to Europe. The main line of this corridor runs through Georgia and consists of the Baku-Tbilisi-Kars railway and the Baku-Tbilisi-Ceyhan oil pipeline, built in the first decade of the twenty-first century, as well as numerous highways.

Tym samym TRIPP stanie się odgałęzieniem Korytarza Środkowego, biegnącego z Azji Centralnej przez Morze Kaspijskie, Azerbejdżan i Turcję do Europy. Główna nitka tego korytarza prowadzi przez Gruzję i składa się z linii kolejowej Baku-Tbilisi-Kars i ropociągu Baku-Tbilisi-Ceyhan, zbudowanych w pierwszej dekadzie XXI wieku, a także licznych autostrad.

TRIPP will allow Azerbaijan not only to supplement the 450-kilometer Georgian transit route with a 43-kilometer route through Armenia, but also to reduce its dependence on Iran, deprive Georgia of its transit monopoly, and strengthen its own position as a transit state.

TRIPP umożliwi Azerbejdżanowi nie tylko uzupełnienie 450-kilometrowego gruzińskiego szlaku tranzytowego 43-kilometrową trasą przez Armenię, ale i zmniejszenie uzależnienia od Iranu, pozbawienie Gruzji monopolu tranzytowego i wzmocnienie własnej pozycji państwa tranzytowego.

From Armenia’s point of view, in the context of the Middle Corridor, a route passing through the north of the country would be more advantageous: from the border with Azerbaijan through Ijevan, Vanadzor, and Gyumri to the Turkish city of Kars. Armenia’s authorities, however, have taken no practical steps in this direction. Perhaps because Azerbaijan and Turkey care more about TRIPP running through southern Armenia. These two countries are also building a new railway line from Kars to Nakhchivan, bypassing Armenia, even though since Soviet times there has been a railway from Nakhchivan through Armenia to Kars.

Z punktu widzenia Armenii, w kontekście Korytarza Środkowego bardziej korzystna byłaby trasa przechodząca przez północ kraju – od granicy z Azerbejdżanem przez Idżewan, Wanadzor i Giumri – do tureckiego Karsu. Jednak praktycznych działań w tym kierunku władze Armenii nie podjęły. Być może dlatego, że Azerbejdżanowi i Turcji bardziej zależy na tym, by TRIPP przebiegał przez południe Armenii. Te dwa kraje budują także nową linię kolejową z Karsu do Nachiczewanu, omijając Armenię, chociaż jeszcze od czasów sowieckich istnieje linia kolejowa z Nachiczewanu przez Armenię do Karsu.

Consequently, from a purely transit perspective, Armenia will not derive significant benefits from TRIPP. If, however, the project leads to a general unblocking of the region, Armenia could obtain a rail connection with Iran via Nakhchivan, use the territories of Azerbaijan and Turkey for overland transport to Russia and the EU, and reduce its transit dependence on Georgia.

Co za tym idzie, czysto z punktu widzenia tranzytu Armenia nie odniesie z TRIPP istotnych korzyści. Jeśli jednak projekt doprowadzi do ogólnego odblokowania w regionie, Armenia może przez Nachiczewan uzyskać połączenie kolejowe z Iranem, wykorzystać terytorium Azerbejdżanu i Turcji do transportu lądowego do Rosji i UE oraz zmniejszyć tranzytową zależność od Gruzji.

Thus, for Armenia, the Trump Route is not simply an infrastructure project, but also a strategic choice: deepening relations with the United States, obtaining American technologies and investment, and improving the security situation.

Tym samym Szlak Trumpa dla Armenii nie jest po prostu projektem infrastrukturalnym, ale także strategicznym wyborem – pogłębieniem relacji z USA, pozyskaniem amerykańskich technologii i inwestycji, a także poprawą sytuacji bezpieczeństwa.

*In September 2023, after an offensive by Azerbaijani forces, which seized the remnant of Nagorno-Karabakh lands controlled by separatists, there was a mass exodus of virtually the entire Armenian population. Fearing for their safety, more than 100,000 Armenians left the region within a few days. The condition for remaining was renouncing Armenian citizenship and accepting Azerbaijani citizenship, which did not rule out future trials on grave charges of treason and armed struggle against the state’s lawful authorities. (Editors.)

*We wrześniu 2023 r., po ofensywie sił azerbejdżańskich, które zajęły resztkę ziem Górskiego Karabachu kontrolowanych przez separatystów, doszło do masowego exodusu praktycznie całej ludności ormiańskiej. Z obawy o bezpieczeństwo w ciągu kilku dni region opuściło ponad 100 tys. Ormian (warunkiem pozostania było zrzeczenie się obywatelstwa armeńskiego i przyjęcie azerbejdżańskiego, co nie wykluczało przyszłych procesów z ciężkich artykułów o zdradę państwa i walkę zbrojną z jego legalnymi władzami) (red.).

A Road to Peace? Azerbaijan’s Perspective on the So-Called “Trump Corridor” (TRIPP) Project

Droga do pokoju? Perspektywa Azerbejdżanu na projekt tzw. „korytarza Trumpa” (TRIPP)

Author: Mahammad Mammadov, Topchubashov Center, BakuAutor: Mahammad Mammadow, Centrum Topczubaszowa, Baku

In the period after the Karabakh war, talks on normalizing relations between Armenia and Azerbaijan centered on three main axes: a peace agreement, the issue of border delimitation and demarcation, and the resumption of transport routes. Although each of these areas still faces political and technical challenges, the connectivity agenda has so far made the greatest progress. Over the past year, trains carrying Russian and Kazakh grain have passed through Azerbaijani territory on their way to Armenia, a practical step toward restoring cross-border transport links. Baku and Yerevan have managed to secure international support for transport projects that will not only help renew ties between the economies, but also integrate them into broader regional supply chains.

W okresie po wojnie karabaskiej rozmowy dotyczące normalizacji relacji pomiędzy Armenią i Azerbejdżanem skupiały się wokół trzech głównych osi: porozumienia pokojowego, kwestii delimitacji i demarkacji granicy, a także wznowienia szlaków transportowych. Chociaż każdy z tych obszarów nadal boryka się z wyzwaniami politycznymi i technicznymi, program rozwoju łączności poczynił jak dotąd największe postępy. W ciągu minionego roku pociągi z rosyjskim i kazachskim zbożem przejeżdżały przez terytorium Azerbejdżanu w drodze do Armenii, co stanowiło praktyczny krok na drodze do przywrócenia transgranicznych połączeń transportowych. Baku i Erywań zdołały uzyskać międzynarodowe poparcie dla projektów transportowych, które nie tylko przyczynią się do wznowienia kontaktów pomiędzy gospodarkami, ale też zintegrują je z szerszymi regionalnymi łańcuchami dostaw.

This is where TRIPP comes in. On August 8, 2025, the leaders of Armenia and Azerbaijan signed the so-called Washington Declaration at the White House, committing themselves to reopening transport routes between the two countries. Under this agreement, the route linking the main part of Azerbaijan with the Nakhchivan exclave through Armenian territory was formalized as the “Trump Route for International Peace and Prosperity” (TRIPP). By recognizing Armenia’s sovereignty over the territory through which the route runs, while also meeting Azerbaijan’s demand for unobstructed access to the exclave, the agreement represented a compromise between Yerevan’s “Crossroads of Peace” initiative and Azerbaijan’s Zangezur Corridor project. U.S. involvement gave both sides not only access to needed financial support, but also security guarantees that raise the costs of any possible failure to comply with the agreement.

Tutaj właśnie pojawia się TRIPP. 8 sierpnia 2025 r. liderzy Armenii i Azerbejdżanu podpisali w Białym Domu tzw. deklarację waszyngtońską, zobowiązując się do ponownego otwarcia szlaków transportowych pomiędzy dwoma krajami. Zgodnie z tym porozumieniem trasa łącząca główną część Azerbejdżanu z eksklawą Nachiczewan przez terytorium Armenii została sformalizowana jako „Szlak Trumpa na rzecz Międzynarodowego Pokoju i Dobrobytu” (TRIPP). Uznając suwerenność Armenii nad terytorium, przez które przebiega trasa, i jednocześnie spełniając żądanie Azerbejdżanu dotyczące swobodnego dostępu do eksklawy, porozumienie stanowiło kompromis pomiędzy inicjatywą Erywania „Skrzyżowania Pokoju” a azerbejdżańskim projektem Korytarza Zangezurskiego. Zaangażowanie USA zapewniło obu stronom nie tylko dostęp do potrzebnego wsparcia finansowego, ale także gwarancje bezpieczeństwa, które zwiększają koszty ewentualnego nieprzestrzegania porozumienia.

Initially, however, many observers doubted whether Washington would truly fulfill its TRIPP-related commitments. The U.S.-backed Washington Declaration seemed like an easy diplomatic gain for the Trump administration, something that might be more of a short-term image victory than a lasting strategic investment in a region seen as rather peripheral from the U.S. point of view. This impression was reinforced by Washington’s simultaneous involvement in crises in Ukraine, the Middle East, and East Asia, which seemed to leave little room for sustained engagement in the South Caucasus. Moreover, the U.S. intervention in Venezuela created the impression that Washington would prefer a return to a Yalta-style division of the world into spheres of influence, yielding primacy to Russia in the region Moscow describes as its so-called “near abroad.” Such hegemony would cast a shadow over TRIPP’s long-term viability.

Początkowo jednak wielu obserwatorów wątpiło, czy Waszyngton rzeczywiście będzie wywiązywać się ze swoich zobowiązań związanych z TRIPP. Wspierana przez USA deklaracja waszyngtońska wydawała się łatwą dyplomatyczną korzyścią dla administracji Trumpa, czymś, co mogło być bardziej krótkoterminowym zwycięstwem wizerunkowym niż trwałą strategiczną inwestycją w regionie postrzeganym jako raczej peryferyjny z punktu widzenia USA. To wrażenie wzmacniało jednoczesne zaangażowanie Waszyngtonu w kryzysy na Ukrainie, na Bliskim Wschodzie i w Azji Wschodniej, co zdawało się pozostawiać niewiele przestrzeni dla trwałego zaangażowania na Kaukazie Południowym. Co więcej, interwencja USA w Wenezueli stworzyła wrażenie, że Waszyngton wolałby powrót do jałtańskiego podziału świata na strefy wpływów, oddając Rosji prymat w regionie, który Moskwa określa jako tzw. „bliską zagranicę”. Taka hegemonia rzucałaby cień na długoterminową wykonalność projektu TRIPP.

Recent events, however, suggest that U.S. involvement may be deeper than initial assessments indicated. In February, U.S. Vice President J.D. Vance traveled to Armenia and Azerbaijan, making one of the most important American visits to both countries in recent decades and signaling Washington’s readiness to take concrete steps to implement the project. On the eve of that visit, Armenia and the United States announced the TRIPP Agreement Implementation Framework, a nonbinding document describing mechanisms for carrying out the initiative. At the center of this plan is the TRIPP Development Company, a U.S.-Armenian joint venture tasked with building and operating railways and other corridor-related infrastructure for 49 years. By opening the region’s door to American business, the initiative also supports Yerevan’s broader efforts to diversify away from its heavy economic dependence on Russia.

Jednak niedawne wydarzenia sugerują, że zaangażowanie USA może być głębsze, niż sugerowałyby początkowe oceny. W lutym wiceprezydent USA J.D. Vance udał się do Armenii i Azerbejdżanu, odbywając jedną z najważniejszych wizyt amerykańskich w obu tych krajach na przestrzeni minionych dekad, sygnalizując gotowość Waszyngtonu do podjęcia konkretnych kroków w celu realizacji projektu. W przededniu tej wizyty Armenia i USA ogłosiły Ramy Wdrażania Porozumienia TRIPP, niewiążący dokument opisujący mechanizmy realizacji inicjatywy. W centrum tego planu jest TRIPP Development Company, amerykańsko-armeńska spółka joint venture, której zadaniem będzie budowa i eksploatacja linii kolejowych i innej infrastruktury związanej z korytarzem przez 49 lat. Otwierając drzwi regionu dla amerykańskiego biznesu, inicjatywa wspiera także szersze wysiłki Erywania na rzecz zdywersyfikowania jego silnej zależności gospodarczej od Rosji.

In Yerevan, Vice President Vance emphasized the intention to mobilize private capital and international partners in order to accelerate the project’s implementation. He also noted that the TRIPP project has the potential to speed the normalization of Armenia’s relations with both Azerbaijan and Turkey. In Baku, in turn, U.S.-Azerbaijani cooperation under TRIPP was presented as part of Washington’s broader efforts to strengthen trans-Caspian connectivity, in which Azerbaijan is to play a key role. As Central Asia’s strategic importance grows amid U.S.-Chinese competition over critical raw materials, Washington’s motivation to build resilient supply chains in the region is increasing, further elevating the importance of the Black Sea-Caspian corridor in U.S. strategic thinking. Armenia and Azerbaijan also possess critical mineral resources which, if successfully developed, could be integrated into these emerging regional supply chains through TRIPP.

Wiceprezydent Vance podkreślał w Erywaniu zamiar zmobilizowania kapitału prywatnego i partnerów międzynarodowych, by przyspieszyć implementację projektu. Zaznaczył też, że projekt TRIPP ma potencjał, by przyspieszyć normalizację relacji Armenii zarówno z Azerbejdżanem, jak i z Turcją. Z kolei w Baku współpraca USA i Azerbejdżanu w ramach TRIPP została przedstawiona jako część szerszych działań Waszyngtonu na rzecz wzmocnienia komunikacji transkaspijskiej, w której Azerbejdżan ma odgrywać kluczową rolę. Wraz ze wzrostem strategicznego znaczenia Azji Centralnej w kontekście rywalizacji USA i Chin o surowce krytyczne rośnie motywacja Waszyngtonu do budowy odpornych łańcuchów dostaw w regionie, co dodatkowo zwiększa znaczenie korytarza Morze Czarne–Morze Kaspijskie w strategicznym myśleniu USA. Także Armenia i Azerbejdżan posiadają zasoby minerałów krytycznych, które, jeśli zostaną skutecznie rozwinięte, mogłyby zostać zintegrowane z tymi rozwijającymi się regionalnymi łańcuchami dostaw za pośrednictwem TRIPP.

Azerbaijan’s InterestsInteresy Azerbejdżanu

For Baku, TRIPP offers an opportunity to consolidate the gains made after the Second Nagorno-Karabakh War. First, the corridor will guarantee unimpeded access to its Nakhchivan exclave, which for decades had been largely isolated from regional markets. The route also fits into Baku’s broader plans to revitalize the recently liberated territories in the country’s southwest, where new railways and roads are to be built. Most importantly, however, TRIPP would increase Azerbaijan’s physical connectivity with its regional ally, Turkey. In 2025, Ankara began construction of the 224-kilometer Kars-Dilucu railway, intended to link Kars with Nakhchivan. At a time when the South Caucasus is increasingly squeezed between the war in Ukraine to the north and the Iranian-Israeli war to the south, such a connection gives Baku a strategically valuable point of contact with regional and global partners.

Dla Baku TRIPP stanowi szansę na skonsolidowanie zdobyczy po II wojnie o Górski Karabach. Po pierwsze, korytarz zagwarantuje niezakłócony dostęp do jego nachiczewańskiej eksklawy, która od dekad była w dużej mierze izolowana od regionalnych rynków. Szlak wpisuje się także w szersze plany Baku zrewitalizowania niedawno wyzwolonych terenów na południowym zachodzie kraju, gdzie mają powstać nowe linie kolejowe i drogi. Co jednak najważniejsze, TRIPP zwiększyłby fizyczną łączność Azerbejdżanu z jego regionalnym sojusznikiem – Turcją. W 2025 r. Ankara rozpoczęła budowę 224-kilometrowej trasy kolejowej Kars–Dilucu, która ma połączyć Kars z Nachiczewanem. W sytuacji, gdy Kaukaz Południowy jest coraz bardziej wciśnięty pomiędzy wojnę na Ukrainie na północy a wojnę irańsko-izraelską na południu, takie połączenie daje Baku strategicznie cenny punkt kontaktowy z partnerami regionalnymi i globalnymi.

TRIPP also adds a valuable southern branch to the South Caucasian section of the Middle Corridor, the Trans-Caspian International Transport Route (TITR), a developing transport route linking China with Europe through Central Asia and the South Caucasus. Since traditional trade corridors running through Russian railways and the Suez Canal have encountered a series of disruptions in recent years, the Middle Corridor has gained strategic importance. In this shifting landscape, Baku increasingly sees the route not merely as a transit hub, but as the foundation of a broader economic corridor linking the South Caucasus with Central Asia. This vision goes beyond container transport, encompassing energy connections, digital infrastructure, and critical raw-material supply chains. Reflecting these broader ambitions, the TRIPP Implementation Framework also envisages the construction of electricity grids, oil and gas pipelines, and fiber-optic networks, as well as the restoration of rail and road connectivity between Armenia and Azerbaijan.

TRIPP dokłada także wartościową południową odnogę do południowokaukaskiego odcinka Korytarza Środkowego (Międzynarodowy Transkaspijski Szlak Transportowy, TITR), rozwijającego się szlaku transportowego łączącego Chiny z Europą przez Azję Centralną i Kaukaz Południowy. Ponieważ tradycyjne korytarze handlowe biegnące przez rosyjskie koleje i Kanał Sueski napotykają w ostatnich latach na szereg utrudnień, Korytarz Środkowy zyskał na znaczeniu strategicznym. W tym zmieniającym się krajobrazie Baku w coraz większym stopniu postrzega tę trasę nie tylko jako węzeł tranzytowy, ale jako podstawę szerszego korytarza gospodarczego łączącego Kaukaz Południowy z Azją Centralną. Wizja ta wykracza poza transport kontenerowy, obejmując połączenia energetyczne, infrastrukturę cyfrową i łańcuchy dostaw surowców krytycznych. Odzwierciedlając te szersze ambicje, Ramy Wdrażania TRIPP przewidują również budowę sieci elektroenergetycznych, rurociągów naftowych i gazowych oraz sieci światłowodowych, a także przywrócenie łączności kolejowej i drogowej między Armenią i Azerbejdżanem.

The Regional Contest for InfluenceRegionalna gra o wpływy

No less important are the geopolitical benefits Baku could gain through implementation of the TRIPP project. By linking the initiative to President Donald Trump’s transactional approach to diplomacy, both Armenia and Azerbaijan managed to use the momentum of the Washington Declaration to strengthen their ties with the United States and work toward a greater American presence in the South Caucasus. For Azerbaijan in particular, this was an opportunity to raise relations with Washington, badly strained during Joe Biden’s presidency, to the level of strategic partnership. Closer relations with the United States could also pave the way for easing restrictions under Section 907 of the Freedom Support Act, a relic of the 1990s that for years limited American assistance to Azerbaijan because of its conflict with Armenia, the first Karabakh war.

Nie mniej ważne są geopolityczne korzyści, które Baku mogłoby zyskać dzięki realizacji projektu TRIPP. Dzięki powiązaniu inicjatywy z transakcyjnym podejściem prezydenta Donalda Trumpa do dyplomacji zarówno Armenia, jak i Azerbejdżan zdołały wykorzystać impet Deklaracji Waszyngtońskiej, by umocnić swoje więzi z USA i działać na rzecz większej amerykańskiej obecności na Kaukazie Południowym. Zwłaszcza dla Azerbejdżanu była to okazja do podniesienia relacji z Waszyngtonem, mocno napiętych za prezydentury Joe Bidena, do poziomu partnerstwa strategicznego. Bliższe relacje z USA mogłyby także utorować drogę do złagodzenia restrykcji w ramach sekcji 907 Freedom Support Act, reliktu lat 90. ubiegłego wieku, który przez lata ograniczał wsparcie amerykańskie dla Azerbejdżanu z powodu konfliktu z Armenią (pierwszej wojny karabaskiej – red.).

More broadly, a greater U.S. presence in the region would provide Baku with a stronger Western vector to balance Russian and Iranian influence. Much as it did in the 1990s, Azerbaijan wants various powers anchored in the region’s economic and security architecture so that none of them can dominate the South Caucasus. Today Baku has greater economic and geopolitical strength, and new transport initiatives such as TRIPP offer a chance to expand its strategic hedging.

W szerszym ujęciu większa obecność USA w regionie zapewniłaby Baku silniejszy zachodni wektor w celu równoważenia wpływów Rosji i Iranu. Tak jak w dużej mierze czynił to w latach 90., Azerbejdżan chce zakotwiczenia różnych mocarstw w regionalnej architekturze gospodarczej i bezpieczeństwa, by żadna z nich nie mogła zdominować Kaukazu Południowego. Obecnie Baku dysponuje większą siłą gospodarczą i geopolityczną, a nowe inicjatywy transportowe, takie jak TRIPP, dają szansę na rozszerzenie strategicznego zabezpieczenia.

TRIPP may also strengthen Azerbaijan’s developing partnership with the European Union. In recent years, relations between Baku and Brussels have been exposed to tensions, especially after Azerbaijan used force to regain full control over Nagorno-Karabakh in 2023. These relations were further complicated by fears in some European circles that Baku might resort to military means to open the Zangezur Corridor for itself through the territory of southern Armenia. The emergence of TRIPP as a compromise scenario, however, makes it possible to change this narrative by placing regional connectivity within a cooperative initiative that enjoys international backing. From the European Union’s point of view, the project fits into the context of broader strategic priorities under the Eastern Partnership.

TRIPP może także wzmocnić rozwijające się partnerstwo Azerbejdżanu z Unią Europejską. W ostatnich latach relacje pomiędzy Baku i Brukselą były narażone na napięcia, zwłaszcza po tym, jak Azerbejdżan zastosował siłę, by odzyskać pełną kontrolę nad Górskim Karabachem w 2023 r. Relacje te dodatkowo skomplikowały obawy w niektórych kręgach europejskich, że Baku mogłoby sięgnąć po środki wojskowe, by otworzyć dla siebie Korytarz Zangezurski przez terytorium południowej Armenii. Pojawienie się TRIPP jako kompromisowego scenariusza pozwala jednak na zmianę tej narracji poprzez umieszczenie regionalnej łączności w ramach inicjatywy opartej na współpracy i posiadającej międzynarodowe poparcie. Z punktu widzenia Unii Europejskiej projekt wpisuje się w kontekst szerszych priorytetów strategicznych w ramach Partnerstwa Wschodniego.

Brussels’s first-ever Black Sea strategy, adopted in May 2025, emphasizes the role of the Black Sea-Caspian corridor as part of broader European efforts to diversify supply chains and move away from dependence on Russia and China. A stable South Caucasus is crucial to realizing this vision, and TRIPP is a complementary element for trans-Caspian connectivity.

Pierwsza w historii strategia Brukseli dotycząca Morza Czarnego, przyjęta w maju 2025 r., podkreśla rolę korytarza Morze Czarne–Morze Kaspijskie jako elementu szerszych europejskich działań na rzecz dywersyfikacji łańcuchów dostaw i odejścia od uzależnienia od Rosji i Chin. Stabilny Kaukaz Południowy jest kluczowy dla realizacji tej wizji, a TRIPP stanowi komplementarny element dla łączności transkaspijskiej.

This convergence of interests was reflected in the agreement reached in January this year by the EU and Azerbaijan to launch a feasibility study under the Global Gateway initiative for development of the railway project in Nakhchivan.

Odzwierciedleniem tej zbieżności interesów było uzgodnienie w styczniu br. przez UE i Azerbejdżan uruchomienia studium wykonalności w ramach inicjatywy Global Gateway dla rozwoju projektu linii kolejowej w Nachiczewanie.

For Azerbaijan, TRIPP is also connected with Baku’s postwar strategy known as the strategy of a “winning peace.” This logic assumes that integrating Armenia into regional economic links, supported by various centers of power, would significantly raise the costs of any future revanchist action. Azerbaijan hopes to strengthen the postwar status quo by incorporating Armenia into a network of trade, infrastructure, and energy ties. In this sense, Baku recognizes that long-term stability requires Armenia, too, to benefit from the emerging regional order.

Dla Azerbejdżanu TRIPP jest też powiązany z powojenną strategią Baku określaną jako strategia „wygranego pokoju”. Logika ta zakłada, że integracja Armenii w regionalne powiązania gospodarcze, wspierane przez różne ośrodki władzy, istotnie zwiększyłaby koszty ewentualnego przyszłego działania odwetowego. Azerbejdżan liczy na umocnienie powojennego status quo poprzez włączenie Armenii w sieć powiązań handlowych, infrastrukturalnych i energetycznych. W tym sensie Baku uznaje, że długoterminowa stabilność wymaga, by także Armenia skorzystała z kształtującego się porządku regionalnego.

Coming ChallengesNadchodzące wyzwania

When the TRIPP project was announced in Washington in August 2025, many observers immediately pointed to a number of obstacles that could derail the initiative. Negative reactions inside Armenia, as well as opposition from Russia and Iran, were identified as the main potential challenges, since both countries fear a U.S.-backed project that would increase Washington’s influence in the South Caucasus region. More than half a year later, these concerns persist. Rather, they have become more pronounced, raising serious questions about the project’s long-term viability.

Kiedy w sierpniu 2025 r. w Waszyngtonie ogłoszono projekt TRIPP, wielu obserwatorów natychmiast wskazało szereg przeszkód, które mogłyby zniweczyć tę inicjatywę. Jako główne potencjalne wyzwanie wskazywano negatywne reakcje wewnątrz Armenii, a także sprzeciw Rosji i Iranu, bo oba te kraje obawiają się wspieranego przez USA projektu zwiększającego wpływy Waszyngtonu w regionie Kaukazu Południowego. Ponad pół roku później obawy te nie ustają. Raczej stały się bardziej wyraźne, rodząc poważne pytania o długoterminową wykonalność projektu.

A poll conducted in Armenia by the U.S.-based International Republican Institute (IRI) in early February this year shows that only 24 percent of respondents fully supported the TRIPP initiative, while 34 percent expressed firm opposition. With parliamentary elections scheduled for June approaching, rising political tensions in Armenia may further complicate the project’s domestic reception.

Z sondażu przeprowadzonego przez amerykański International Republican Institute (IRI) w Armenii na początku lutego br. wynika, że tylko 24 proc. badanych w pełni popierało inicjatywę TRIPP, podczas gdy 34 proc. wyraziło zdecydowany sprzeciw. Wraz z nadchodzącymi wyborami parlamentarnymi zaplanowanymi na czerwiec narastające napięcia polityczne w Armenii mogą jeszcze bardziej skomplikować odbiór projektu wewnątrz kraju.

Over the past year, relations with Russia have deteriorated in the case of both Armenia and Azerbaijan, adding geopolitical uncertainty to the whole situation. Moscow still possesses instruments that could affect the corridor’s future. These include the presence of Russian border troops along parts of the planned routes, Armenia’s membership in the Russia-led customs union, and the fact that part of the country’s railway infrastructure is controlled by a subsidiary of Russian Railways.

W ciągu minionego roku doszło do pogorszenia relacji z Rosją zarówno w przypadku Armenii, jak i Azerbejdżanu, co dodaje całej sytuacji niepewności geopolitycznej. Moskwa w dalszym ciągu posiada instrumenty, które mogą wpłynąć na przyszłość korytarza. Są to m.in. obecność rosyjskich wojsk granicznych wzdłuż części planowanych tras, udział Armenii w unii celnej kierowanej przez Rosję, a także fakt, że część krajowej infrastruktury kolejowej jest kontrolowana przez spółkę zależną Rosyjskich Kolei.

Iran may prove an even greater source of uncertainty. When TRIPP was first announced in August 2025, Ali Akbar Velayati, foreign-affairs adviser to the now deceased Supreme Leader Ali Khamenei, condemned the initiative and warned that Iran would turn the corridor “into a cemetery for American mercenaries.” Since February 28, the war between Iran and the United States has escalated dramatically, with both sides attacking important economic infrastructure facilities on either side of the Persian Gulf. As the war widens, projects associated with the growth of U.S. influence in the region, including TRIPP, may appear on Tehran’s strategic radar. Even if the war ends quickly, the conflict will cast a long shadow over the regional investment climate, potentially complicating the implementation of large-scale connectivity projects such as TRIPP.

Jeszcze większym źródłem niepewności może okazać się Iran. Gdy po raz pierwszy ogłoszono TRIPP w sierpniu 2025 r., Ali Akbar Welajati, doradca ds. zagranicznych nieżyjącego już najwyższego przywódcy Alego Chameneiego, potępił tę inicjatywę i ostrzegł, że Iran zamieni korytarz „w cmentarz amerykańskich najemników”. Od 28 lutego wojna pomiędzy Iranem i USA dramatycznie eskalowała, a obie strony atakują ważne obiekty infrastruktury gospodarczej po obu stronach Zatoki Perskiej. W miarę jak wojna się rozszerza, projekty, które są kojarzone ze wzrostem wpływów USA w regionie, włącznie z TRIPP, mogą znaleźć się na strategicznym radarze Teheranu. Nawet jeśli wojna skończy się szybko, konflikt ten rzuci długi cień na regionalny klimat inwestycyjny, potencjalnie komplikując realizację projektów komunikacyjnych o dużej skali, takich jak TRIPP.

Interestingly, however, the wars being fought to the north and south of the South Caucasus may also create additional incentives for cooperation between Baku and Yerevan. Armenia’s main outlets to world markets, the routes running through Iran and Russia, now lie along the lines of major geopolitical confrontations, increasing the urgent need to develop alternative channels, such as TRIPP, in order to preserve economic resilience.

Co jednak ciekawe, wojny toczące się na północ i na południe od Kaukazu Południowego mogą także tworzyć dodatkowe bodźce do współpracy między Baku i Erywaniem. Główne punkty wyjściowe Armenii na światowe rynki, trasy biegnące przez Iran i Rosję, teraz leżą wzdłuż linii dużych konfrontacji geopolitycznych, co zwiększa pilną potrzebę rozwijania alternatywnych kanałów, takich jak TRIPP, w celu zachowania odporności gospodarczej.

Azerbaijan, for its part, at a time when the regional balance has been shaken, seeks reliable access to its key regional ally, Turkey.

Z kolei Azerbejdżan, w sytuacji, gdy regionalna równowaga została zachwiana, dąży do niezawodnego dostępu do swojego kluczowego sojusznika w regionie, czyli Turcji.

For both countries, then, the corridor is more than just a transport route. It may become a potential anchor of economic stability in an increasingly troubled neighborhood. The challenge for the future is therefore to anchor TRIPP in a broader regional trade architecture that will allow Baku and Yerevan to reap economic gains while avoiding costly reactions from regional powers.

Dla obu krajów korytarz stanowi więc coś więcej niż tylko szlak transportowy. Może stać się potencjalną kotwicą stabilności gospodarczej w coraz bardziej niespokojnym sąsiedztwie. Wyzwaniem na przyszłość jest więc takie zakotwiczenie TRIPP w szerszej regionalnej architekturze handlowej, która pozwoli Baku i Erywaniowi zdyskontować zyski gospodarcze, unikając kosztownych reakcji ze strony mocarstw regionalnych.

Hayk Khanumyan is an analyst at the Regional Center for Democracy and Security (RCDS) in Yerevan. From 2015 to 2022 he held public office in the unrecognized Republic of Nagorno-Karabakh as a deputy and later as minister of territorial administration and infrastructure.

Ajk Chanumian jest analitykiem Regionalnego Centrum na rzecz Demokracji i Bezpieczeństwa (RCDS) w Erywaniu. W latach 2015–2022 sprawował funkcje publiczne w nieuznawanej Republice Górskiego Karabachu jako deputowany, a następnie minister zarządu terytorialnego i infrastruktury.

Mahammad Mammadov is an analyst at the Topchubashov Center think tank in Baku. He is also a lecturer in international relations at Khazar University in the Azerbaijani capital.

Mahammad Mammadow jest analitykiem think tanku Centrum Topczubaszowa w Baku. Jest także wykładowcą stosunków międzynarodowych na Uniwersytecie Chazar (Kaspijskim) w stolicy Azerbejdżanu.

Translated by Justyna Prus (PAP)Tłumaczyła Justyna Prus (PAP)

If you’d like to get in touch or suggest an article, write to: blog@mieroszewski.pl.

If you’d like to get in touch or suggest an article, write to: blog@mieroszewski.pl.