Een WK zonder feestgevoel

Ik vlieg pas donderdag naar het WK, en dus keek ik de openingswedstrijd, Mexico-Zuid-Afrika, met een bezoekende neef in een sportbar in Parijs, waar ik woon. Ik had een tafel gereserveerd, want ik dacht dat elke sportbar vol zou zitten. Maar de helft van de tafels bleef leeg. Ik vermoed dat er hier iets unieks gaande is: dit kan het eerste WK worden waarin politieke misstanden buiten het veld de sfeer blijven bedrukken ook nadat het voetbal aftrapt.

I do not fly to the World Cup until Thursday, and so I watched the opening match, Mexico-South Africa, with a visiting cousin in a sports bar in Paris, where I live. I had reserved a table, because I assumed every sports bar would be packed. But half the tables remained empty. I suspect something unique is happening here: this may become the first World Cup in which political abuses off the pitch continue to oppress the mood even after the football has kicked off.

Dit is het derde politiek beladen WK op rij, een record. In Rusland in 2018 was Vladimir Poetin de gastheer, en in 2022 de Qatarese koninklijke familie. De aanloop naar al die drie toernooien verliep eender: boosheid over het houden van een WK in een nare staat, discussies over mogelijke boycots en fans die zeiden dat ze geen zin hadden om te kijken. Maar zodra de eerste bal rolde in Rusland en Qatar, schakelden fans meteen over op het genieten van het voetbal. Ik vind dat terecht: ook in een slechte wereld mogen mensen plezier maken. Ditmaal gebeurt dat echter (nog) niet.

This is the third politically charged World Cup in a row, a record. In Russia in 2018, Vladimir Putin was the host, and in 2022 the Qatari royal family. The run-up to all three tournaments followed the same pattern: anger over staging a World Cup in a nasty state, debates about possible boycotts, and fans saying they had no desire to watch. But as soon as the first ball rolled in Russia and Qatar, fans immediately switched over to enjoying the football. I think that is fair enough: even in a bad world, people may have their pleasures. This time, however, that is not happening, or not yet.

At this World Cup, two things are different from before. Hosts such as Putin, the Qataris, Argentina's military regime in 1978, and Benito Mussolini in 1934 practiced what is now called sportswashing: they showed the world their friendliest face in order to conceal the nastiness of their regimes. Even Hitler did something of the kind at the 1936 Berlin Olympics. Everyone was welcome and conflicts were to be avoided. Thus, for example, before the 2018 World Cup, the Russian security services paid visits to local hooligan groups with a message: keep away from the World Cup.

Op dit WK zijn er namelijk twee dingen anders dan voorheen. Gastheren als Poetin, de Qatari’s, het Argentijnse militaire regime van 1978 en Benito Mussolini in 1934 praktiseerden wat nu sportswashing wordt genoemd: ze toonden de wereld hun vriendelijkste gezicht om de narigheid van hun regimes te verhullen. Zelfs Hitler deed zoiets op de Berlijnse Olympische Spelen van 1936. Iedereen was welkom en conflicten moesten vermeden worden. Zo gingen de Russische veiligheidsdiensten bijvoorbeeld voor het WK 2018 bij lokale hooligangroepen langs, met de boodschap: blijf af van het WK.

Trump, however, is no sportswasher. He sees the tournament as his chance to play guest star in the biggest television show on earth. He was formed by reality TV, where conflict carries the show. He does not want to conceal his hostility toward immigrants. On the contrary, he is proud of it. It is his political house brand. And so a Somali referee with a valid visa was sent home, the Uzbek players were taken off their bus before their friendly against the Netherlands and roughly searched, Iraq's star player was questioned for seven hours at the airport on arriving in the United States, and the Iranian squad has been banished to a training camp in Mexico. On match days, the players must fly out of the United States again immediately afterward. I also suspect that Trump's immigration police, ICE, will carry out raids on groups of Mexican Americans who dare to gather in the back room of a bar to cheer on Mexico.

Trump is echter geen ‘sportswasher’. Hij ziet het toernooi als zijn kans om gast-ster te spelen in de grootste tv-show ter wereld. Hij is gevormd door de reality-tv, waarin conflicten de show dragen. Hij wil zijn vijandigheid tegen immigranten niet verhullen. Integendeel, hij is er trots op. Het is zijn politieke huismerk. Dus werd een Somalische scheidsrechter met geldig visum naar huis gestuurd, werden de Oezbeekse spelers voor hun vriendschappelijke wedstrijd tegen Oranje uit hun bus gehaald en hardhandig gefouilleerd, werd de Iraakse sterspeler bij aankomst in de VS zeven uur op het vliegveld verhoord, en is de Iraanse ploeg naar een trainingskamp in Mexico verbannen. Op wedstrijddagen moeten de spelers na afloop meteen weer uit de VS vliegen. Ik vermoed ook dat Trumps immigratiepolitie ICE invallen zal doen bij groepjes Mexicaanse-Amerikanen die het wagen om samen in de achterkamer van een bar Mexico aan te moedigen.

All of this is unheard of. Mussolini and Putin were better World Cup hosts than Trump. This tournament will not proceed without a ripple; Trump does not want it to, and for that reason he will continue to overshadow the football.

Dit is allemaal ongehoord. Mussolini en Poetin waren betere WK-gastheren dan Trump. Dit toernooi zal niet rimpelloos verlopen, dat wil Trump niet en daarom zal hij het voetbal blijven overschaduwen.

Added to that is the fact that the football in the first two weeks will be substandard. The field has been expanded from 32 teams at previous World Cups to 48 now. As a result, the first round is a monstrosity, with all sorts of teams (see South Africa in the opening match) operating at roughly the level of PEC Zwolle. At times it feels as if you are watching an Eredivisie match with national anthems.

Daar komt bij dat het voetbal de eerste twee weken ondermaats zal zijn. Het deelnemersveld is uitgebreid van 32 in vorige WK’s naar 48 nu. Daardoor is de eerste ronde een gedrocht, met allerlei teams (zie Zuid-Afrika in de openingswedstrijd) die ongeveer op het niveau PEC Zwolle opereren. Het voelt soms alsof je een eredivisiewedstrijd ziet met volksliederen.

On Saturday there was only one match before European bedtime, Qatar-Switzerland. I asked several friends whether they wanted to watch with me. No, everyone said. Am I such dull company, or is Qatar-Switzerland such a dull match, or both? Thirty-two of the 48 teams make it to the knockout stage, so for the big countries it is almost impossible not to survive the first round. For them, the real tournament does not begin until late June.

Zaterdag was er maar één wedstrijd voor Europese bedtijd, Qatar-Zwitserland. Ik heb verschillende vrienden gevraagd of ze met me wilden kijken. Nee, zei iedereen. Ben ik nou zulk saai gezelschap, of is Qatar-Zwitserland zo'n saaie wedstrijd (of allebei)? Tweeëndertig van de 48 teams halen de knockout-fase, zodat het voor grote landen bijna onmogelijk is om de eerste ronde níet te overleven. Voor hen begint het echte toernooi pas eind juni.

I have attended the last nine World Cups. I fear that my tenth will be the worst.

Ik heb de laatste negen WK’s bezocht. Ik vrees dat mijn tiende de slechtste wordt.